Zaczęło się od zdania, którego nie umiała dokończyć.

Stało w no­te­sie od mar­ca, pod­kreś­lo­ne dwa ra­zy, i za każ­dym ra­zem, kie­dy wra­ca­ła do nie­go wie­czo­rem, brzmia­ło tro­chę ina­czej — jak­by ktoś prze­sta­wiał w nim sło­wa, gdy jej nie by­ło w po­ko­ju.

W czwar­tek prze­pi­sa­ła je po raz siód­my. W pią­tek wy­kreś­li­ła wszyst­ko po­za pierw­szym sło­wem i wte­dy do­pie­ro